Voorstelstress

Wat heb ik er toch een hekel aan, het traditionele voorstelrondje. Dat ‘moetje’ dat steevast plaatsvindt als je met een nieuwe groep mensen in de startblokken staat iets gezamenlijk te ondernemen. Je zit met zijn allen in een kring. Frummelt wat aan je vest. Je stuurt nog een hoogstnoodzakelijk berichtje aan niemand in het bijzonder. En denkt ondertussen gestresst na over welk verhaal je moet vertellen.

Ongemakkelijk

Je kijkt ongemakkelijk de kring rond. Niemand ziet er echt ontspannen uit. Want iedereen weet; ik moet zo weer in een minuut mijn positiefste zelf neerzetten. En dat is voor velen nu eenmaal geen gemakkelijke, laat staan plezierige opdracht. Tenminste, dat denk ik, want ik vind het zelf dus altijd een crime. En ik ben een zeer gemiddeld mens. Het maakt niet uit of het nu een cursus een ouderavond op de school van mijn kinderen betreft. Ik verschiet bij voorbaat al van kleur. En ik signaleer tot mijn afgrijzen altijd een lichte trilling in mijn stem als ik mijzelf voorstel.

Welk kind hoort bij wie

Laats had ik weer zo’n ouderavond. Het was de tweede dit jaar, dus de mentor dacht terecht, ik steek meteen van wal. ‘Moesten we niet eerst een voorstelrondje doen?’ vroeg een kordate moeder. De uitzondering op de regel die kennelijk geen voorstelrondjesangst heeft. ‘Toch leuk om te weten welke ouder bij welk kind hoort?’. Daar gaan we weer, dacht ik, licht geïrriteerd. Tegelijkertijd realiseerde ik me dat ik geen enkele naam kon noemen van de mensen in de kring. Ondanks het voorstelrondje aan het begin van het jaar.

Voorstelstress

Het gevolg van voorstelstress is namelijk niet alleen dat je een moeizaam verhaaltje over jezelf vertelt. Koortsachtig nadenkend over wat je straks gaat zeggen, luister je meestal ook niet goed naar de mensen die je voorgaan. Na afloop heb je daardoor geen idee meer wie nou wie was. Of wat zo leuk of typerend was aan die persoon.

Verhalen beklijven

En dan nu het goede nieuws: er is een simpele oplossing om het tenenkrommende voorstelrondje naar een inspirerend en effectief plan te tillen. Door niet jezelf maar de ander voor te stellen. En dan niet aan de hand van feiten, maar aan de hand van een goed verhaal. Tijdens een workshop storytelling vroegen wij de deelnemers hun buurman- of vrouw op deze manier te introduceren. Het diende als voorbeeld van hoe verhalen beter beklijven dan droge informatie. En het resultaat was verbazingwekkend goed, en leuk.

Tegenslagen en triomfen

De ene spannende vertelling volgde de andere emotionele geschiedenis op. Worstelingen, doorzettingsvermogen, tegenslagen en triomfen, het voorstelrondje werd een aaneenschakeling van mooie verhalen. Zo bleek manager ‘Annick’ na het vertrek van een geliefde collega en een scheiding thuis burned out te zijn geraakt. Na haar herstel had zij eindelijk die al langer gewenste omscholing tot arbeids & organisatiepsycholoog aangedurfd en was zij nu bij P&O aan de slag. En salesmanager ‘Coen’ was liefst altijd alleen op pad, omdat hij zijn leidinggevende per definitie irritant vond. Maar daardoor maakte hij nooit promotie. Hij had zijn autoriteitsprobleem aangepakt, en kon nu zó goed met zijn baas samenwerken dat hij te weinig de deur uitging. De betreffende workshop vond alweer een paar maanden geleden plaats, maar nog steeds zie ik alle mensen uit die de groep heel levendig voor me zie. Ik kan hun namen oplepelen. Net als dat ene detail waaruit, meer dan uit een heel cv, spreekt waar zij voor staan.

Blog Deirdre Enthoven