Verhalen verbinden

Deirdre voelt zich een vreemdeling in haar nieuwe woonplaats. Maar de verhalen van anderen maken dat zij zich er meer thuis voelt. En zich weer eens realiseert hoe sterk de kracht van storytelling is.

Afgelopen weekend had ik een verjaardagsfeestje in Verhalenhuis Belvedère, op Katendrecht in Rotterdam. Sinds kort woon ik in de Maasstad (en heeft WWYS ook hier dus een vestiging). Ik ken de stad alleen als toerist, heb er nog nauwelijks vrienden en verdwaal continu. Ik voel me er vooral nog een vreemdeling.

Verhalenhuis
De titel Verhalenhuis sprak tot de verbeelding; het gebouw – opgetrokken in 1884 -, deed dat nog meer. De prachtige zuilen, de betegelde vloeren, met in het midden een oude, platgewalste houten dansvloer, de muren bezaaid met oude foto’s, ze ademden vervlogen tijden en maakten nieuwsgierig naar wat zich hier allemaal had afgespeeld.

Worstelarena
Dat bleek heel wat, zo kregen de gasten in vogelvlucht te horen voordat de Buddy Holly-achtige dj losging met een originele platencollectie uit de jaren ‘50. Van buitenhuis van een vooraanstaande Rotterdamse familie tot Chinees handelshuis, van beroemd zeemanscafé en jazzpodium tot worstelarena, in mijn gedachten volgden al snel ideeën voor de ene roman de andere op.

Duitse volksliederen
In de tweede wereldoorlog was Belvedère verboden terrein voor de Duitsers, uit angst voor de ziektes die ze zouden oplopen bij de meisjes van plezier. Ging het gerucht dat er toch een groepje soldaten in aantocht was, dan werden de wulpse schilderijen die de muren sierden omgedraaid, verscheen de beeltenis van Hitler en werden Duitse volksliederen ingezet. Ondertussen woonde bovenin het pand de Rotterdamse kunstenaar Wally Elenbaas, die er samen met zijn Joodse vrouw Esther Joodse kinderen verborg.

De Hoerenloper
In de loop der tijd raakte Katendrecht in verval. De wijk op Rotteram-Zuid is inmiddels schoongeveegd, deels afgebroken en weer opgebouwd. Het ene na het andere hippe eettentje opent er zijn deuren. Pleintjes zijn romantisch verlicht, aan het water kun je buiten borrelen bij grote vuurkorven. Alleen de naam van de nieuwe brug: De Hoerenloper, die achter Hotel New York de weg vrijmaakt naar het schiereiland, herinnert nog aan de tijd dat het een no-go area was. En voor de naam Belvedère staat nu dus Verhalenhuis.

Volkskeuken
Die naam slaat niet alleen op de berg aan geschiedenissen die het huis herbergt. Ook vandaag de dag worden er verhalen gemaakt, en verteld. Aan de hand van fototentoonstellingen, voorstellingen, evenementen, én met gerechten. Boven de bar hangt het bordje Volkskeuken. Elke week kookt er een andere kok, gerechten uit zijn of haar cultuur, al naar gewenst begeleid door een typische anekdote. Deze avond proeven wij de meest verrukkelijke Griekse rolletjes en balletjes, terwijl kokkin Sophia vertelt over het ooit succesvolle tapijtenbedrijf van haar ouders in Iraklion, dat in de crisis failliet ging.

De kracht van verhalen
Ik ga naar huis met suizende oren. Van de jaren vijftig muziek maar ook van al die verhalen. Ik word me er weer eens bewust van hoe krachtig die kunnen zijn. En dat ze juist daarom zo interessant zijn om in te zetten voor bedrijven. Want verhalen roepen verbeelding op, maken nieuwsgierig, inspireren en zorgen er voor dat mensen echt luisteren. En bovenal kunnen verhalen verbinden. Zo realiseer ik me na deze avond dat uiteindelijk iedereen een vreemdeling is, maar dat ook iedereen hier thuis kan zijn.